Dağ Doğurdu Bir Fare Çıktı
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında heybetli bir kaya kütlesi yükselirdi. Bu devasa kütle, çevredeki tüm hayvanların derin bir hürmetle izlediği sessiz bir dev gibiydi. Çevresindeki yemyeşil ağaçlar ve gürleyen dereler, onun heybeti karşısında adeta saygıyla eğilirdi. Ormanın sevimli sakinleri, yıllardır bu sakin tepenin gölgesinde huzur içinde yaşayıp giderlerdi. Fakat bir ilkbahar sabahı, bu sessizlik ansızın yerini tuhaf ve ürkütücü seslere bıraktı. Derinlerden gelen şiddetli bir gürleme, toprağı beşik gibi sallamaya ve ağaçları titretmeye başladı. Tepe birdenbire sarsılıyor, bağrından koyu bir duman havaya yükselerek gökyüzünü kaplıyordu.
Telaşlanan tavşanlar, meraklı tilkiler ve ürkek ceylanlar korkuyla bir araya toplandılar. Yaşlı ve bilge baykuş, yüksek bir dalın üzerinden kalabalığa doğru kaygıyla seslendi. "Heybetli tepe uyanıyor, kesinlikle muazzam bir ejderha veya yıkıcı bir canavar doğacak!" dedi. Bu sözleri duyan hayvanların yüreği ağzına geldi ve korku dolu gözlerle tepeye baktılar. Gürültü her geçen dakika daha da artıyor, kayalar büyük bir hırsla yerinden kopuyordu. Herkes heyecanla geriye çekildi, nefeslerini tutup bu görkemli olayın sonunu beklemeye koyuldu. Günlerce süren bu korkunç patlamalar, vadideki tüm canlıların uykularını kaçırmaya yetti.
Sonunda görkemli bir gürleme eşliğinde tepenin zirvesinde kocaman bir yarık açıldı. Herkes büyük bir dehşetle devasa bir yaratığın dışarı çıkmasını bekliyordu. Dumanlar yavaşça dağılınca, toz bulutunun arasından minik ve gri bir karaltı belirdi. Yarık arasından süzülüp kayanın üzerine çıkan şey, sadece minnacık bir fareydi. Küçük fare, şaşkın gözlerle etrafına bakındı ve bıyıklarını titreterek neşeyle bikbikledi. Devasa beklentinin ardındaki bu sevimli manzara, ormandaki tüm hayvanları kahkahalara boğdu. Büyük gürültülerin arkasında her zaman büyük neticeler bulunmayabilir. Gürültüsü çok, semeresi yok.
Gürültüsü çok, semeresi yok.