Cırcır Böcekleri
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında neşeli insanlar yaşardı. Bu insanlar vakitlerini çalışarak, toprağı işleyerek ve akşamları ateş başında sohbet ederek geçirirlerdi. Gökyüzündeki ilham perileri bir gün yeryüzüne inip en büyüleyici şarkılarını söylemeye başladılar. Ormandaki rüzgar bile bu tatlı ezgileri dinlemek için birden durdu. İnsanlar perilerin muazzam seslerini duyunca adeta büyülendiler ve işlerini tamamen bıraktılar. Şarkıların güzelliğine kapılan genç bir grup, perilerin peşinden ormanın derinliklerine doğru yürüdü. Gündüzün sıcağında ve gecenin ay ışığında durmaksızın bu eşsiz ezgilere eşlik ettiler.
Günler geçti fakat bu coşkulu gençler ne yemek yemeyi ne de su içmeyi akıllarına getirdiler. İçlerinden biri bitkin bir sesle, "Müzik ruhumuzu öyle doyuruyor ki başka hiçbir şeye ihtiyacımız yok," dedi. Başka bir arkadaşı ise gözleri parlayarak, "Bu şarkı hiç bitmesin, sonsuza dek sürsün," diye fısıldadı. İhtiyar köy büyükleri ormana gelip onları evlerine dönmeleri için ikna etmeye çalıştılar. Ancak müzik tutkunu gençler büyüleyici melodilerin etkisinden bir türlü sıyrılamadılar. Bedenleri açlıktan ve yorgunluktan zayıflasa da şarkı söyleme istekleri hiç eksilmedi. En sonunda dizlerinin bağı çözüldü ve yorgunluktan yere yığılarak gözlerini kapattılar.
Bu sadakat ve tutku karşısında duygulanan ilham perileri derhal yardıma koştular. Gençlerin müziğe olan sonsuz sevgisini ödüllendirmek için sihirli güçlerini kullandılar. Yerde yatan gençlerin bedenlerini minik, kanatlı ve sevimli cırcır böceklerine dönüştürdüler. Onlara yemeye ve içmeye ihtiyaç duymadan yaz boyunca neşeyle şarkı söyleme yeteneği bahşedildi. O günden sonra bu küçük canlılar, ağaç dallarında yaz günlerini neşelendirmeye devam ettiler. İnsanı hayata bağlayan yüce tutkular, zamanın ötesinde bile yaşamaya devam eder. Yazın başı pişenin, kışın aşı pişer.
Yazın başı pişenin, kışın aşı pişer.