Ceviz Ağacı
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında büyük bir ceviz ağacı vardı. Bu güzel ağaç, her yaz yolculara koyu gölgesinde serin bir nefes sunardı. Sonbahar geldiğinde ise dalları lezzetli ve taze cevizlerle dolup taşardı. Ormanın kuşları onun yaprakları arasında neşeyle cıvıldar, şarkılar söylerdi. Ceviz ağacı, insanlara faydalı olduğu için kendini çok mutlu hissederdi.
Bir gün yol kenarından geçen bir grup köylü ağacın yanına geldi. Köylüler ağacın tepesindeki olgun cevizleri görünce hemen durdular. Cevizleri toplamak için yerdeki büyük taşları ve sert sopaları ellerine aldılar. Ağacın dallarına acımasızca taşlar atmaya ve sopalarla vurmaya başladılar. Birçok dal kırıldı, yeşil yapraklar döküldü ve ağacın canı çok yandı. Taşlar düştükçe cevizler yere saçıldı, köylüler gülerek cevizleri topladı.
Zavallı ağaç gövdesindeki yaralarla büyük bir üzüntü içinde kaldı. "Ben size gölge ve meyve veriyorum, siz ise bana zarar veriyorsunuz," diye fısıldadı. Köylüler karınlarını doyurup gittikten sonra rüzgar tatlı tatlı esmeye başladı. Yaşlı ağaç dökülen yapraklarına ve kırılan güzel dallarına bakıp derinden iç çekti. İnsanların yaptığı bu iyilik bilmezlik onun nazik kalbini çok kırdı. Yine de doğanın kanunu gereği sabırla gelecek baharı beklemeye karar verdi.
Kendisine cömertçe iyilik yapana kötülükle karşılık vermek büyük bir haksızlıktır.
Meyve veren ağaç taşlanır.
Meyve veren ağaç taşlanır.