Çaylaklar ve Kuğu
Eski zamanlarda çaylak kuşlarının kendilerine ait güçlü ve gür bir ötüşleri vardı. Bir gün çaylaklar gölde zarifçe süzülen bir kuğu gördüler ve onun tatlı sesine imrendiler. Çaylaklar "Biz de kuğu gibi ötmeliyiz" diyerek kendi doğal ötüşlerini terk edip kuğuyu taklit etmeye başladılar. Fakat kuğu gibi ötmeyi başaramadılar; üstelik zorlamaktan kendi özgün seslerini de tamamen unutup cırtlak kaldılar.
Kendi orijinal yeteneklerini, kültürünü ve özünü bırakıp başkalarını körü körüne taklit etmeye çalışanlar, ne özentilerine ulaşabilirler ne de kendi özlerini koruyabilirler. Kör taklit, kişiyi kendi kimliğinden eder ve iki arada bir derede bırakır. Kendi yeteneğini geliştirmek, başkasının gölgesinde taklit yapmaktan bin kat hayırlıdır. Kimliğini kaybeden, öz saygısını da kaybeder.
Özünü bırakıp başkasını taklit eden kendi değerini de kaybeder. Kör taklit kimliği yok eder. Kendi özünü bırakma. Başkasının taklidi komik düşürür.
Orijinal olmak taklitten üstündür. Kimliğini kaybeden ortada kalır. Kendi yeteneğinle parla.
Özünü bırakıp başkasını taklit eden kendi değerini de kaybeder.