Buzağı ve Leylek
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında, alaca renkli neşeli bir buzağı yaşardı. Taze çimenlerin kokusuyla sarhoş olan bu küçük buzağı, güçlü bacaklarıyla gururlanır ve sürekli çayırlarda koşup dururdu. Bir ilkbahar sabahı, sazlıkların ardındaki göletin kıyısında uzun ve ince bacaklı zarif bir leylekle karşılaştı. Leylek, durgun suların üzerinde bir heykeli andıran sessizliğiyle avlanmak için sabırla bekliyordu. Buzağı, leyleğin narin yapısını görünce merakla yaklaşarak onu süzmeye ve kıkırdamaya başladı. "Hey leylek kardeş, o çalı çırpı gibi incelikli bacaklarla nasıl dengede durabiliyorsun?" diye bağırdı.
Leylek, başını vakur bir edayla çevirip buzağıya süzgün ve bilge gözlerle baktı. "Tabiat herkese farklı bir ihsanda bulunmuştur sevgili buzağı, benim bacaklarım bana fazlasıyla yeter," dedi. Mağrur buzağı ise bu cevaptan tatmin olmayıp kalın toynaklarını yere vurarak caka satmaya devam etti. "Benim bu güçlü bacaklarım olmasaydı geniş otlaklarda nasıl özgürce koşar, toprağı nasıl sarsardım?" diye böbürlendi. Leylek, bu ham sözlere karşılık vermeyip sessizce sazlıkların derinliklerine doğru süzüldü. Tam o sırada gökyüzü birdenbire karardı ve yüksek dağların üzerinden şiddetli bir sağanak yağmur bastırdı.
Kurak toprak kısa sürede derin ve balçık bir çamur deryasına dönüştü. Kalın ve ağır bacaklarına güvenen buzağı, eve doğru koşmaya çalışsa da her adımında çamura biraz daha battı. Çırpındıkça bacakları balçıkta kilitlendi ve olduğu yerde çaresizce çakılıp kaldı. Alay ettiği leylek ise uzun ve narin bacakları sayesinde batmadan balçığın üstünde zarifçe yürüdü. Leylek, zor durumdaki buzağıya kanadıyla destek olarak onun sağlam bir kayalığa tırmanmasına yardım etti. Yaptığı hatayı ve kibirinin manasızlığını anlayan buzağı, utançla başını öne eğip leyleğe teşekkür etti. Başkalarının eksik görünen yönlerini küçümsemek, kişinin kendi acziyetini körleştiren en büyük hatadır. Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.
Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.