Bostan Korkuluğu Köpek
Evvel zaman içinde, altın sarısı başakların rüzgârda dalgalandığı bereketli bir çiftliğin kıyısında, huysuz bir köpek yaşardı. Sırma tüylü bu köpek, gün boyu gölgede yatar, etrafındaki her şeye çalım satmaktan büyük bir haz alırdı. Çiftliğin ortasında, yorgun öküzlerin ve atların tazelenmesi için mis kokulu, taze samanlarla dolu kocaman bir yemlik dururdu. Ancak bu huysuz köpek, kendisi saman yemediği hâlde her sabah gidip bu yemliğin tam ortasına kurulmayı alışkanlık edinmişti. Etraftaki börtü böcek bile onun bu yersiz kibirine ve anlamsız hırsına akıl sır erdiremezdi. Güneşin tepede kor gibi yandığı sıcak bir yaz öğleden sonrasında, tarladan dönen yaşlı öküz yemliğe doğru ağır adımlarla yaklaştı.
Sabahtan beri saban çekmekten bitap düşmüş, bir lokma tatlı samanla karnını doyurup dinlenmeyi hayal etmişti. Ne var ki yemliğe başını uzattığı anda, samanların üzerine çöreklenmiş olan köpek birden doğrulup tehditkâr bir edayla hırlamaya başladı. Keskin dişlerini göstererek, "Yaklaşma buradan, bu sıcacık samanlık sadece benim!" diye bağırdı öfkeyle. Koca öküz şaşkınlıkla iç çekerek, "Yahu dostum, sen ot yemezsin ki, neden rızkıma engel oluyorsun?" diye sordu. Gururundan ödün vermeyen köpek ise boynunu dikleştirip, "Yemem ya da yerim, bu seni hiç ilgilendirmez!" cevabını verdi. Kendi işine yaramayan bir nasibi başkalarından kıskanmak, bu mağrur hayvanın yegâne eğlencesi hâline gelmişti.
Diğer çiftlik hayvanları da çaresizce toplanmış, köpeğin bu mantıksız ve katı tutumunu üzüntüyle izliyorlardı. Tam o sırada çiftliğin bilge horozu yüksek bir çitin üzerine tünleyip gür sesiyle haykırdı. "Sana hiçbir faydası olmayan bir nimete sırf başkaları faydalanmasın diye el koymak ne büyük bir akılsızlıktır!" dedi. Bu haklı sözler üzerine utanç duyan çiftlik sahibi duruma müdahale edip köpeği azarlayarak yemlikten uzaklaştırdı. Yaşlı öküz nihayet taze samanına kavuşurken, kıskanç köpek mahcup bir şekilde kulübesine çekilmek zorunda kaldı. Kendine faydası dokunmayan şeyleri sırf başkalarına kötülük olsun diye esirgeyenler, en nihayetinde yalnızlığa mahkûm olurlar. Ne kendi yer, ne başkasına yedirir.
Ne kendi yer, ne başkasına yedirir.