Boğulan Çocuğu Kurtaran Köpek
Evvel zaman içinde, gürültüyle akan berrak bir nehrin kıyısındaki şirin bir köyde küçük bir çocuk yaşardı. Bu neşeli çocuğun Yanık adında, sadakatiyle ün salmış tüylü ve zeki bir köpeği vardı. Yanık, sahibinin adımını takip eder, onun neşesini ve üzüntüsünü gözlerinden okurdu. Yaz sıcağının köye çöktüğü bir öğle vakti, ikili serinlemek üzere coşkun nehrin kenarına doğru yola koyuldu. Nehrin köpüklü suları, güneş ışığı altında elmas gibi parıldıyor, çevredeki bülbüllerin şarkılarına eşlik ediyordu. Çocuk, nehir kıyısındaki renkli taşları toplarken aniden ayağı kaydı ve hırçın akıntıya yuvarlandı.
Soğuk suların ansızın yuttuğu küçük çocuk, korku içinde bağırarak yardım istemeye çalıştı. Süratle akan güçlü dalgalar, onu çaresizce derinliklere doğru çekiyor, nefesini kesiyordu. O esnada kıyıda duran Yanık, tehlikeyi derhal sezip kulaklarını dikti ve kulakları sağır eden bir havlamayla ileri atıldı. Sadık dost, bir an bile tereddüt etmeden kendini nehrin köpüklü ve amansız kucağına bıraktı. Çocuğun suda çırpınan ellerini gören Yanık, akıntıya karşı var gücüyle yüzmeye başladı. Dalgalar ikisini de savururken, nehir sanki bu iki dostun sevgisini sınayan devasa bir canavara dönüşmüştü.
Yanık, keskin gözlerini hedefine dikti ve köpüklerin arasından çocuğa doğru amansızca kulaç attı. Son bir gayretle çocuğun yakasına dişlerini geçiren yiğit köpek, onu suyun üstünde tutmayı başardı. Dalgaların amansız baskısına rağmen, patilerini nehrin çakıllı tabanına sağlamca basarak kıyıya doğru santim santim ilerledi. Nihayet ıslak çimlerin üzerine çıktıklarında, çocuk nefes nefese kalmış ama canını kurtarmıştı. Küçük çocuk, kendisini ölümün kıyısından çekip alan sadık dostunun boynuna sarılarak gözyaşlarına boğuldu. Yanık ise gururla silkelendi ve sahibinin yüzünü yalayarak onun emniyette olduğunu tescilledi. Gerçek dostluk, tehlike anında hiç düşünmeden canını ortaya koyabilme cesaretinde saklıdır. Dost kara günde belli olur.
Dost kara günde belli olur.