Bebek ve Karga
Güneşli bir bahar gününde küçük bir köyde tatlı bir bebek yaşıyordu. Bu bebek gün boyunca durmadan ağlıyor ve hiç susmuyordu. Annesi onu sakinleştirmek için sürekli şarkılar söylemek zorunda kalıyordu. Evin yakınındaki büyük bir ağaçta akıllı bir karga oturuyordu. Karga her gün bu bahçeyi izliyor ve yiyecek arıyordu. Bir öğleden sonra bebek yine yüksek sesle ağlamaya başladı.
Annesi çok yoruldu ve sonunda biraz sinirlendi. Pencereyi açıp dışarıdaki siyah kargaya doğru bağırdı. "Çabuk sus, yoksa seni bu kargaya vereceğim!" dedi. Karga bu sözleri duyunca çok heyecanlandı. Lezzetli bir yemek bulduğunu düşündü ve dalda beklemeye başladı. Bebek bir süre daha ağladı ama karga sabırla bekledi.
Biraz sonra bebek yoruldu ve yavaşça sustu. Annesi sevgiyle bebeğine sarıldı ve onu şefkatle öptü. Onu beşiğine yatırıp üzerine yumuşak bir battaniye örttü. Karga bu olanları görünce çok şaşırdı ve hayal kırıklığına uğradı. İnsanların öfkeyle söylediği her söze inanmamak gerektiğini anladı. Sessizce kanatlarını çırptı ve uzaklara doğru uçup gitti. Öfke ile söylenen laflar her zaman gerçek duyguları göstermez. Laf ile peynir gemisi yürümez.
Laf ile peynir gemisi yürümez.