Aslanlar ve Tavşanlar
Evvel zaman içinde, geniş çayırların ve gür ormanların kucaklaştığı huzurlu bir diyarda türlü türlü hayvanlar yaşarmış. Bu güzel diyarda yaşayan minik tavşanlar, her zaman neşeyle zıplar ve taze otların tadını çıkarırlardı. Fakat heybetli aslanların gölgesi, ormanın derinliklerinde her an hissedilir ve diğer hayvanları ürkütürdü. Günlerden bir gün, ormanın en yaşlı tavşanı bütün hayvanları büyük meşe ağacının altında toplamaya karar verdi. Amacı, ormandaki herkesin eşit haklara sahip olması gerektiğini açıkça dile getirmek ve adaleti sağlamaktı.
Kalabalık toplandıktan sonra cesur tavşan, yüksek bir taşın üzerine çıkarak konuşmaya başladı. "Ey orman sakinleri, hepimiz bu bereketli topraklarda aynı gökyüzünün altında birlikte yaşıyoruz," dedi. "Bundan böyle güçlü olanların değil, herkesin eşit kurallarla yönetilmesini ve aynı haklara sahip olmasını istiyoruz." Küçük hayvanlar bu cesur sözleri coşkuyla alkışladılar ve sevinç çığlıkları attılar. Tam o sırada, ağaçların arasından adımlarını yavaşça atan ulu bir aslan öne doğru ilerledi.
Aslan, keskin bakışlarını tavşanın üzerine dikti ve derin, gür sesiyle konuşmaya başladı. "Sözleriniz gerçekten çok güzel ve kulağa oldukça hoş geliyor, sevgili tavşan dostlarım," dedi aslan. "Ancak unutuyorsunuz ki bu güzel fikirleri destekleyecek keskin pençeleriniz ve güçlü dişleriniz yok." Bu sözlerin üzerine meydandaki derin sessizlik, rüzgarın fısıltısıyla birdenbire ikiye bölündü. Tavşanlar, sadece güzel sözlerin ve isteklerin tek başına yeterli olmadığını o an anladılar.
Güç ile desteklenmeyen adalet çağrılarının, büyük tehlikeler karşısında çaresiz kaldığını fark ettiler. Sessizce geri çekilen tavşanlar, haklarını koruyabilmek için önce akıl ve dayanışma geliştirmeleri gerektiğini düşündüler. Ormanın diğer sakinleri de bu önemli dersi akıllarının bir köşesine yazarak dağıldılar. Altı boş olan güzel sözler, arkasında bir güç ya da sağlam bir temel yoksa uçup gider. Lafla peynir gemisi yürümez.
Lafla peynir gemisi yürümez.