Aslanın Sarayındaki Ziyafet
Bir varmış bir yokmuş, engin ormanların kucağındaki görkemli bir mağarada ormanın hakimi yaşarmış. Kudretli aslan, saltanatını kutlamak üzere muazzam bir ziyafet düzenlemeye karar vermiş. Yörenin en muteber hayvanları olan ayı, maymun ve tilkiye yaldızlı davetiyeler gönderilmiş. Ormanın derinliklerindeki bu haşmetli saray, leziz yiyeceklerle ve altın kadehlerle donatılmış. Konuklar, heyecan ve biraz da endişe içinde sarayın süslü kapısından içeri adım atmışlar. Ziyafetin en neşeli anında aslan, kurduğu meclisin ihtişamıyla gururlanarak konuklarına dönmüş. Heybetli kükremesini bastıran ılık bir sesle sarayının kokusunu nasıl bulduklarını sormuş.
İlk sözü alan patavatsız ayı, mağaranın rutubetli ve ağır koktuğunu dosdoğru söyleyivermiş. Aslan, bu sert cevaba hiddetlenerek ayıyı bir pençe darbesiyle oracıkta cezalandırmış. Bu korkunç manzarayı gören kurnaz maymun, hemen söze atılarak yağ çekmeye başlamış. Sarayın mis kokulu amber ve taze güller gibi koktuğunu iddia etmiş. Ancak aslan, bu sahte övgüye daha da öfkelenip maymunu yalancılıkla suçlayarak zindana attırmış. Sıra, masanın köşesinde büzülen temkinli ve zeki tilkiye gelmiş. Aslan, keskin gözlerini tilkiye dikerek aynı soruyu ona da yöneltmiş.
Tilki, zekasını ve tedbirini kullanarak derin bir nefes alır gibi yapmış. Birkaç kez nezaketle öksürdükten sonra sesine mahcup bir eda katmış. Şiddetli bir soğuk algınlığına yakalandığını ve burnunun hiç koku almadığını dile getirmiş. Ne kaba bir dürüstlük sergilemiş ne de yapmacık övgülere sığınmış. Aslan, bu akıllıca cevap karşısında diyecek söz bulamayıp tilkiyi tebrik etmiş. Zeki tilki, bu tehlikeli saraydan burnu bile kanamadan ve özgürce ayrılmayı başarmış. Tehlikeli meclislerde aklını rehber edinenler, her türlü felaketten selametle sıyrılırlar. Söz var iş bitirir, söz var baş yitirir.
Söz var iş bitirir, söz var baş yitirir.