Aslan ve Efsanevi Canavar
Evvel zaman içinde, gümüş nehirlerin pırıl pırıl aktığı büyülü bir krallıkta yaşarmış Ormanlar Kralı Aslan ile gümüş boynuzlu Canavar. Ormanın derinliklerindeki muazzam krallığın gümüş tacı, yıllardır bu iki heybetli rakip arasında bir gurur meselesiymiş. Aslan kükrediğinde gökyüzü sarsılır, Canavar gümüş boynuzunu salladığında ise yapraklar bile saygıyla eğilirmiş. İkisi de bu görkemli mülkün tek hâkimi olmak ister, hiç tükenmeyen bir hırsla birbiriyle rekabet edermiş. Orman halkı ise bu bitmek bilmeyen çekişmeyi endişeli ama bir o kadar da meraklı gözlerle izlermiş. Ilık bir bahar sabahı, fısıldayan ağaçların altında iki gururlu rakip yeniden karşı karşıya gelmiş. Aslan yelesini kabartarak "Bu tacın tek sahibi benim, boyun eğeceksin!" diye haykırmış.
Canavar ise gümüş boynuzunu güneşe doğru tutup "Asıl güzellik ve güç bendedir, taç benim hakkımdır!" yanıtını vermiş. Bütün gün boyunca çayırın ortasında amansızca dövüşmüşler, toz duman birbirine karışmış. Ormandaki tatlıcı ihtiyar bilge, kavgayı yatıştırmak için onlara taze pişmiş ekmekler ve lezzetli çörekler getirmiş. İkisi de bir süre durup karınlarını doyurmuş, fakat doyar doymaz tekrar hırsla göz göze gelmişler. "Sadece ekmek yemek yetmez, bu mülkün tek beyi seçilmelidir!" diye gürlemiş Aslan. Canavar ise gururla kişneyip meydan okumaya devam etmiş. Çatışma saatlerce sürmüş; ne Aslan pes etmiş ne de Canavar geri adım atmış.
Sonunda ikisi de yorgunluktan bitap düşmüş ve güçlerini tamamen kaybetmişler. Tam o esnada, fırsat kollayan kurnaz bir tilki gelip sahipsiz kalan gümüş tacı ortadan kapıvermiş. İki gururlu yaratık, bitkin halde toprağa serilmişken tacın gözlerinin önünde kayboluşunu çaresizce izlemiş. Boş yere harcadıkları amansız çabanın kendilerine sadece yorgunluk ve kayıp getirdiğini o an anlamışlar. Aslan ile Canavar, anlamsız rekabet yüzünden krallığın incisini başkasına kaptırdıklarına derin bir pişmanlıkla yanmışlar. O günden sonra iki heybetli dost, tacı değil dostluğu ve huzuru paylaşmaya karar vermişler. Açgözlülükle yapılan körü körüne rekabet, insanın elindeki en kıymetli hazineleri kaybettirir. İki cambaz bir ipte oynamaz.
İki cambaz bir ipte oynamaz.