Apollo, İlham Perileri ve Periler
Bir varmış bir yokmuş, cıvıl cıvıl kuş sesleriyle dolu masalsı bir ormanda Apollo yaşarmış. Genç ve yetenekli Apollo, muhteşem çalgısıyla her gün en güzel melodileri çalmaktan çok keyif alırmış. Ona her zaman güzel sesli İlham Perileri eşlik eder, ormana neşe saçarlarmış. Ormanın derinliklerindeki yaşlı ağaçlarda yaşayan Ağaç Perileri ise bu tatlı müzikle huzur bulurmuş. Işıl ışıl parıldayan güneş ışıkları altında hepsi birlikte dans eder ve şarkılar söylerlermiş.
Sıcak bir yaz gününde, gururlu bir Ağaç Perisi müziğe karşı çıkmaya karar vermiş. Küçük peri, "Bizim kendi sesimiz varken sizin müziğinize hiç ihtiyacımız yok," diye bağırmış. Apollo gülümseyerek çalgısının tellerine yavaşça dokunmuş ve büyüleyici bir melodi çalmaya başlamış. İlham Perileri de ona en zarif sesleriyle katılarak ormanda harika bir yankı oluşturmuş. Rüzgâr durmuş, yapraklar kımıldamadan bu muhteşem uyumu dinlemeye başlamış.
Gururlu peri şaşkınlıkla etrafına bakmış ve kalbindeki tatlı heyecanı gizleyememiş. "Bu melodiler gerçekten ruhumuzu dinlendiriyor," diyerek hatasını içtenlikle kabul etmiş. Apollo ve İlham Perileri, Ağaç Perilerini de bu güzel eğlenceye katılmaya davet etmiş. Bütün periler el ele tutuşup neşeyle dönerek saatlerce birlikte dans etmişler. Sanatın ve dostluğun birleştirici gücü sayesinde ormandaki bütün canlılar büyük bir mutluluk yaşamış.
O günden sonra orman halkı her zaman sevgi ve uyum içinde yaşamaya devam etmiş. Gerçek sanat ve tatlı dil, en sert kalpleri bile yumuşatmayı başarır. Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır.
Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır.