Adam ve Gergedan
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında, hırslı ve kibirli bir avcı yaşarmış. Bu adam, ormanın en görkemli sakini olan efsanevi vahşi gergedanı yakalamayı kafasına koymuş. Altın işlemeli mızrağını kuşanıp sık ağaçların gölgelediği patikada kararlılıkla ilerlemeye başlamış. Ormanın derinliklerine girdikçe kuşların neşeli şarkıları kesilmiş ve etrafı tekinsiz bir sessizlik kaplamış. Yosun tutmuş ulu meşelerin arasında attığı her adım, onu kederli bir tecrübenin eşiğine taşımış. Tam o esnada toprağı sarsan gürültülü bir böğürtüyle yer yerinden oynamış.
Ağaçların arasından fırlayan azametli gergedan, sivri boynuzunu avcıya doğrultup öfkeyle üzerine koşmuş. Dehşete düşen adam, can havliyle kaçarken ayağı dolanmış ve derin bir uçurumdan aşağı yuvarlanmış. Son anda bir çalı köküne tutunarak uçurumun ortasında asılı kalmayı başarmış. Aşağı baktığında dipsiz karanlıkta bekleyen korkunç bir ejderha görmüş. Yukarı baktığında ise öfkeli gergedanın hala hırsla soluduğunu fark etmiş. Tam o sırada kayanın yarığından süzülen bir damla bal burnuna kokmuş.
Çaresiz adam, parmağını bala uzatıp o tatlı damlayı tadınca içinde bulunduğu tehlikeyi bir anlığına unutuvermiş. Adamın bu umursamaz tavrını gören gergedan, derin ve heybetli bir sesle dile gelmiş. "Ölümün kıyısındayken bile küçük bir tatlılığa aldanman, insanoğlunun ne kadar zayıf olduğunu gösteriyor," demiş. Gergedan öfkesini dindirip geriye çekilmiş ve avcının düzlüğe tırmanmasına fırsat tanımış. Çukurdan güçlükle çıkan avcı, hırsının kendisini nasıl bir felakete sürüklediğini anlamış. Mızrağını yere fırlatan adam, bir daha asla doğanın dengesini bozmayacağına dair kendi kendine söz vermiş. Geçici heveslerin tatlı büyüsüne kapılan insan, yanı başındaki büyük tehlikeleri görmekten mahrum kalır. Keskin sirke küpüne zarar verir.
Keskin sirke küpüne zarar verir.